Mijn mooiste herinnering aan de Kever is toen mijn vader hem weg deed en een echte auto kocht! J.Winkens . Ongeveer 19 jaar geleden kocht ik mijn Kever, een 1300 Standaard uit 1967. Hij was lelijk blauw gespoten maar des al niettemin direct mijn oogappel. Ik heb de Kever het laatst gebruikt op onze eigen bruiloft in 1995 om hem vervolgens te stallen in de garage bij mijn ouders. Toen 5 jaar geleden in een tijdsbestek van 20 maanden mijn beide ouders kwamen te overlijden heb ik besloten om de kever te laten restaureren. Afgelopen maart is hij uit restauratie gekomen en geheel in originele staat terug gebracht. Trots als een pauw geniet ik in de weekenden samen met mijn gezin van ons juweeltje.
Gerard Biesmans Limbricht

Onze rode Kever met open dak en eerste auto. GEWELDIG. Geruite gordijntjes, een bank, dus gezellig tegen elkaar aan en een auto waar je vanalles mee kon.. Wij bouwden in die tijd ons huisje, dus zakken cement houten balken, die gingen opzij of anders via het open dak. En het leukste. Mijn oom ging een keer een ijzeren balk voor ons halen. Ik neem hem zelf wel mee en toen ze bij de firma naar buiten keken en moeite met hem hadden, kon hij hem voor 1 bak bier hem laten brengen. Dat was dus mooi gepiept! De kever was voor ons een romantische, praktische, alles… auto!
Groetjes Bert en Els

Twee broers uit Kerkrade hadden ooit een ieder een VW Kever. De oudste broer had een hele mooie met een zware motor. Zijn jongere broer een eenvoudig witte met een minder sterke motor. ik kan me nog heel goed herinneren dat zijn oudere broer ooit ging touren in de Eifel met zijn vrouw en wij tweetjes. Het was een zeer sportieve rit en opeens was er een opa die echt heel langzaam door de Eifel reed. We kwamen er maar niet langs. Opeens had ik een idee om hem voorbij te gaan. We gingen toeteren en lieten door handgebaren zien dat er iets met zijn auto niet in orde was. De man wilde in eerste instantie helemaal niet reageren maar besloot toch bij de eerste de beste gelegenheid aan de kant te gaan. Toeterend en lachend zijn we toen langs gereden en hadden de gehele dag een vrolijke bui omtrent deze inzet.Zijn broer echter had een Kever met een niet zo'n sterke motor en normaal gingen we om de beurt met onze auto een tourtje maken. Ik kan me nog heel goed herinneren dat wij met z'n vieren in dat Kevertje zaten en alles wat bergop ging leek mis te gaan. We lieten hem het zweet op zijn gezicht staan en zeiden dadelijk staat hij stil. De laatste kilometers over de autoweg langs het De Wever Ziekenhuis naar boven rijden begonnen we zowat te vertellen wie het gas dadelijk mag indrukken zodat hij erachteraan diende te lopen en die bak naar boven moest duwen. Hij had het net met 45 kilometer met ons vieren gehaald om boven te komen. Na een week gaven we hem toch nog een baksteen cadeau zodat hij indien hij nog eens daar naar boven moest rijden eventueel de baksteen op het gaspedaal kon leggen en zo erachteraan kon rennen om die oude bak naar boven te duwen. Wat hebben wel nog een lol gehad met die Kevers!
G. Bouwens, Kerkrade

Mijn Ome Lei had een Volkswagen Kever. Een witte. Helaas heb ik er geen foto van. Wat in de jaren zestig het leukste voor mijn zus en mij was, was dat we samen in de kattebak mochten als we een ritje gingen maken. Zoiets vergeet je nooit, we genoten volop!
Els Geuyen, Roggel

We zijn al sinds 1997 in bezit van een Ovaaltje met een roldak. Deze zwarte bolide met een De Luxe pakket erop met 1200cc en 30 paardenkrachten heeft een leeftijd van 50 jaar, om precies te zijn in december dit jaar wordt onze heilige koe 51. We hebben met deze ovaal al vele op leeftijd zijnde mensen blij gemaakt door hun bruiloft -die destijds in een identieke Kever was gereden- na 40 jaar getrouwd te zijn nog eens dunnetjes over te doen. Voor twee jaar terug hebben we besloten om onze black beauty te vertroetelen ( strippen en op te maken ) zodat hij er weer vijftig jaar tegen kan. Dit is in onze ogen goed gelukt mede door een plaatwerkdeskundige die ook al in 1956 actief was .Deze mensen hebben de kennis en het vakmanschap om zo'n 'ouwetje' er weer goed te doen uitzien. Sinds twee weken rijden we weer volop naar de resterende Kevermetings zodat ons juweeltje er daar ook weer bijhoort. Verder zijn we met ons ovaaltje lid van de keverclub : Kevertreffers Horst waar we heel wat mee af toeren: uitjes , toertochten , en gezellige feestavonden beleven.
Rob en Anouk Hoeijmakers/Peters, Lottum

Onze ouders waren 'import' Limburgers. Door de mijnen naar Limburg geemigreerd. Wij gingen dan ook regelmatig op familie bezoek in Utrecht, Groningen en Rotterdam. Maar hoe hou je drie meiden met een redelijk verschil van leeftijd bezig, zonder dat het iedere keer uitbarst in ruzie? Nou, gewoon, we telden alle Kevers die we zagen en wie de meeste geteld had kreeg dan de beloning van overwinnaar. En het werkte. Elke keer werd er vlijtig geteld en soms zelfs opgeschreven, want dan kon je er geen vergeten. Zelf nog steeds vaak op de weg denk ik regelmatig aan die tijd terug.
H.L. Stoffer

Begin jaren zeventig waren vakanties toen voor de meeste gezinnen echt iets aparts. Zeker voor een gezin waar alleen vader werkte en moeder zorg droeg voor haar zes kinderen. Maar toch gebeurde het wel eens. Na een zorgvuldige overweging werd wel eens besloten om een dagje met het hele gezin er tussen uit te gaan. Niet zoals tegenwoordig, royaal twee weken naar het buitenland met alles erop en eraan, maar deze keer zelfs een weekendje met een overnachting in een goedkoop maar zeer huiselijk hotelletje in het Friese Bolsward. Bij de plaatselijke autogarage werd voor zo'n unieke gelegenheid een autootje gehuurd. Ja, bij welk merk kwam je met een gezin van acht personen dan al gauw uit: een Volkswagen Kever dus. Trots gingen we dan op pad. Pa en ma trots voorin. De vier oudste koters om en om op de achterbank en de twee kleinsten, met opgetrokken knieën tegenover elkaar in de 'kattenbak' achter de achterbank, turend door het kleine achterruitje. Na een voor ons gevoel afgelegde wereldreis, kwamen we dan aan op de plaats van bestemming: het plein voor ons hotelletje in Bolsward. De deur van de kever ging open en de trotse huurder stapte uit. Na hem ma en dan gingen de stoelen naar voren. Eén voor één kwamen de koters tevoorschijn uit de auto. Mensen op het plein keken verwonderd toe. Een, twee, drie,vier,vijf, zes, zeven,acht! Een echte 'Volks' wagen dus.
Paul Hendriks Horst

Hierbij een mooie herinnering aan onze eerste rit met 'de familie-Kever' tijdens zijn opknapbeurt. Mijn echtgenote en ik moesten op kratten zitten! Wij bezitten deze auto sinds december 1969. Ik kreeg hem in 1994 'door' van mijn zussen, maar hij was helaas al goed versleten! Dus ben ik in 2004 begonnen aan een grote opknapbeurt en sinds januari van dit jaar rij ik er weer mee rond. Wat een genot!
Egbert Ausems Maastricht

Ik las toevallig jullie artikel en nu wilde ik even melden dat er aaanstaande zondag in Vijlen een Kevertreffen wordt georganiseerd van 10.00 tot 17.00 uur. Dit wordt georganiseerd door Keverclub 'Beetle Freaks Southern Lowlands' uit Gulpen. Misschien een bezoekje waard ? Voor meer info zie onze website.
Ron Schetters Gulpen

Naar aanleiding van uw oproep in de krant heb ik u het volgende waargebeurde verhaal te melden. In het jaar 1963 kocht ik een zwarte volkswagen kever met kleine achterruit en nog erbij aanwezige uitslaande richtingaanwijzers in de stijlen achter de portieren.En ook nog een vouwdak van linnen. Hoe zwaar de motor was weet ik niet meer maar ik weet wel nog dat ik twee keer moest klutsen met schakelen, dit is de koppeling indrukken, pook in de vrije stand zetten koppeling op laten komen koppeling intrappen en op of afschakelen en dan stond hij een versnelling hoger of lager.Maar ik moet zeggen je raakte er vrij snel aan gewend later wist je niet beter.Tja ''t kevertje best een goed beestje maar dat licht en ruitenwissers, alles op 6 volt. Zelf sleutelen leuk werk motor eruithalen zo gepiept, een touw eromheen en in de takel hangen, wat bouten en een paar kabeltjes en de benzineleiding los en dan laten zakken in de onderliggende smeerput, takeltje los wagen een eindje naar voren en motor optakelen en een gedeelte van de smeerput dichtleggen, zo kon je er mooi aan werken. Op een gegeven moment was ik dat dubbel klutsen moe, bij een sloper zag ik twee vesnellingsbakken liggen van de kever eentje blonk nog, gevraagd of die nog goed waren ja ja die zijn nog prima 25 gulden per stuk ik zeg dan doe die blinkende maar afgerekend ik met dat ding naar huis. Een paar dagen gesleuteld, 't was de eerste keer dat ik een versnellingsbak wisselde, de Kever stond vooruit in de garage ik de poort zo ver mogelijk geopend en de wagen gestart, voor de wagen stond de werkbank, ik zet hem in z'n achteruit en laat de koppeling heel langzaam opkomen, want je weet niet precies waar die pakt als alles los is geweest, ik draai mijn hoofd naar achteren om te kijken dat alles goed gaat en laat de koppeling nog verder opkomen, tot mijn stomme verbazing begint de auto naar de werkbank toe te lopen, ik de koppeling in en eerst in mijn gedachte alles na gegaan wat ik fout kon hebben gedaan, misschien de pook niet in de goede stand op de schakelstang vastgeschroefd maar dat kon niet want daar zat een centerputje waar de bout in werd geschroefd. Nog eens in z'n achteruit gezet en voorzichtig koppeling op laten komen, weer ging hij op die werkbank aan ik denk wat heb ik nou aan mijn fiets hangen! Toen trok ik de stoute schoenen aan en schakelde de eerste versnelling in en liet weer de koppeling zachtjes opkomen en jawel hoor hij reed netjes de garage uit. Mijn Kever bleek vier versnellingen achteruit en een versnelling vooruit te hebben ik heb het uitgeprobeerd in de straat, alleen durfde ik maar tot in de tweede versnelling achteruit te rijden. Ik wist niet wat er aan de hand was en met een andere wagen terug gegaan naar de sloper hij wist het ook niet, ik kon die andere versnellingbak meenemen en als die dan goed was die andere terugbrengen. Na weer twee dagen sleutelen ( ik begon het nu te leren ) was de kever weer startklaar en deze keer liep hij wel de garage uit als ik hem in z'n achteruit zette, alles werkte prima en ik was van het dubbel klutsen af. Na veel navraag, zelfs goede Fordmonteurs wisten het niet, kwam ik er achter wat de oorzaak was dat hij achteruitliep met vier versnellingen. De eerste versnellingbak die ik had ingebouwd was van een Volkswagenpickup, die hadden los van de versnellingbak aan de achterwielen nog een overbrenging: twee tandwielen in elkaar dus moest de versnellingsbak andersomdraaien en dat deed hij dan ook, dat was dus de oorzaak. Die tandwielen zorgden voor een vertraging meen ik, die pickupjes liepen maar tachtig kilometer per uur. Tot zover het waargebeurde verhaal van mijn Kever, op verjaardagen word nog wel eens naar die rare Kever gevraagd, dan komt het verhaal nog wel eens bovendrijven, algemeen gelach hoor je dan.
J.H. Puts, Beegden

Hier ons Keververhaal: In 1967 hebben wij een knal oranje kever gekocht. Toen 12,5 jaar later hebben we deze ingeruild op een nieuwe Volkswagen Jetta, omdat ons oude vertrouwde Kevertje versleten was. Toen ze hem op kwamen halen, ben ik naar bed toe gegaan, omdat ik niet kon toezien dat ons kevertje wegging. Drie dagen heb ik hierom getreurd. Later hoorden we van de garage dat de kever was verkocht aan een jongen in Roermond. Hij ging hem helemaal restaureren. Toen ik drie jaar later mijn oude Kevertje door Roermond zag rijden kreeg ik nog tranen in mijn ogen en had ik hem op slag weer willen ruilen met onze nieuwe Jetta. De Keverliefde bleef en intussen hebben we in 1992 een rode kever cabrio gekocht waar we geregeld bij mooi weer mee gaan 'keveren' (toeren).
Ell Ververs, Haelen

Hallo,Net als mijn ouders was ik als kind al besmet met het Kever-virus. Vroeger hadden we een oranje kever. Ik vond het verschrikkelijk dat deze werd ingeruild tegen een volkswagen Jetta. Vele jaren later kochten mijn ouders een rode Kever cabrio. Sindsdien is bij mij het Kevervirus ook niet meer over gegaan. Ik beloofde mezelf dat zodra ik het rijbewijs zou halen, ik een eigen Kever zou kopen. En... deze belofte kwam ik mezelf dan ook na. Het werd een rode kever uit 1974. Twee jaar heb ik hierin rondgetuft. Ik heb hem helemaal opnieuw laten spuiten, omdat de lak hier en daar z'n sporen na liet. De bekende roestplekjes kwamen. Na de spuiting zag hij er als nieuw uit. Superblij was ik ermee, tot hij een half jaar later op keuring moest. Hier viel het doek voor hem. De carrosserie was totaal verroest, waardoor hij absoluut niet door de keuring heen kwam.Verschrikkelijk vond ik het. Heb de rest van de dag zitten huilen, ik moest op zoek naar een nieuwe auto. Volgens mijn vader kon ik het beste een Golf of Polo kopen, maar die vond ik helemaal niet leuk. Een Kever... die wilde ik hebben. Ik speurde het hele internet af naar een nieuwe en kwam hierbij terecht op de site van Volkswagen Classics te Someren. Zij hadden een mooie witte Mexico kever van 1995 staan. Dit was hem. Een oude Kever in een nieuw jasje. Gelijk een afspraak gemaakt en een proefrit gaan maken. Een week later was hij van mij. Alleen viel me nog één ding een beetje tegen aan mijn nieuwe auto. Ik hou van kleur en de auto was helemaal wit. Daarom heb ik hem vorig jaar laten spuiten. Nu rij ik rond in een wit met lime groene kever. Daarbij hebben ze bij Volkswagen Classics een speciale striping voor mij laten maken. Dus rij ik nu rond in een supermooie speciale Kever om trots op te zijn.
Liesbeth Ververs Haelen

Hierbij een foto van de Kever van mijn vriend. Hij is er helemaal gek van en knapt ze zelf op tot een fraaie auto. Dit is een van zijn drie Kevers. We hebben er veel herinneringen aan, maken iedere keer wel iets mee als we in deze auto rijden. Kortom een echte klassieker!
Debbie Dreessen Hulsberg

Januari 1974: 18 jaar geworden; april 1974: mijn rijbewijs gehaald; augustus 1974: met vakantiewerk fl. 650,00 gespaard en op naar de plaatselijke garageboer. Daar stonden ze op - een zonnige zomerdag - gebroederlijk naast elkaar: een olijfgroene VW Kever 1962 en een lichtblauwe uit 1965. De laatste had geen achterbumper en dat vond ik wel stoer, dus deze werd het; voor fl. 650,00 was ik de trotse eigenaar. Mijn eerste auto!! Ik mocht nu helemaal alleen - zonder die bemoeizuchtige rij-instructeur naast me - langs 's herenwegen tuffen! Met de mooiste auto van het dorp! Maar toen kwam die vermaledijde herfst en winter. Na de eerste flinke herfstbuien begon het toch wel erg muf te ruiken in mijn kevertje en bij nadering van een stoplicht wist ik wat de oorzaak was: door het remmen kwam vanonder de achterbank een vloedgolf aan regenwater en andere smurrie naar voren, waardoor ik tot mijn enkels in de troep zat. Thuis gekomen maar eens de achterbank (tevens accu-bak) omhooggeklapt; het stilleven wat zich nu aan mij ontvouwde, was te vies voor woorden: in de inktzwarte drab kon ik nog vaag iets onderscheiden wat op een accu leek; hier om heen dreef: een dooie muis, compleet verroest gereedschap, snoeppapiertjes, twee lollies, een afgekloven BIC-pen en nog wat andere ondefinieerbare voorwerpen. Nadat ik deze ruimte enigszins schoon en droog had gemaakt, stroomde hij bij de eerstvolgende stortbui weer vrolijk vol; bleek later iets te maken te hebben met het ontbreken van de achterbumper, die er niet af gemonteerd was, maar af geroest! De ervaring leerde mij vervolgens dat ik na elke stortbui 'pompend' remmen moest: remmen - vloedgolf - benen optrekken - remmen - vloedgolf - benen optrekken, enz. Een opsomming van de overige mankementen zal ik de lezer besparen om het wagentje niet helemaal in diskrediet te brengen. Maar 26 auto's later is de herinnering aan mijn lichtblauwe Kevertje met kenteken 56-57-AE nog steeds onuitwisbaar!
Guy Bastiaans Maastricht

Ik rijd al jaren Kever. Momenteel ben ik in bezit van drie exemplaren. Eigenlijk heb ik nog nooit een andere auto gehad. Ik gebruik mijn Kevers dagelijks om onder andere naar mijn werk te gaan. Iedere dag is het weer heerlijk om ermee rond te rijden en de kever laat je nooit in de steek. Je hebt behoorlijk wat bekijks. Vooral na de nieuwe Herbie film zijn er er veel kleine kinderen die dol enthousiast beginnen te zwaaien. Bijgevoegd een foto van een van mijn Kever. Een 1964'er met stalen schuifdak. Wel zit er stiekem een Subaru motor in zodat ik mooi alle moderne verkeer achter me laat aan het stoplicht. De lak en interieur zijn authentiek. Je ziet aan deze auto dat hij gewoon al 43 jaar is gebruikt, maar dat maakt hem voor mij alleen maar mooier.
Ivo Maas Cadier en Keer